TouraineMédia

In een wilskrachtige poging ( zou het de laatste kunnen zijn?) houdt de winter het stille, golvende land van Touraine terug in een koude omhelzing gevangen, en brengt al zijn attributen tot uitdrukking: sneeuw, hagel, ijzel en koude vriesnachten. Maar hij kan niet verhinderen dat een vrijgevige zon met schuchtere pogingen toenadering zoekt tot de aarde, en met zachte doordringendheid licht en warmte vrijgeeft. Onder de harde oppervlakte bereidt een diversiteit van levens zich stilaan voor op een komende geboorte…..

Zoals gewoonlijk is het de stilte die ons verwelkomt in Rivière, één van de kleine, autentieke dorpjes langs de oevers van de waterrijke Vienne, met een haventje waar je in oude tijden de rivier kon oversteken en een antieke doorwaadbare plek, waarlangs een romeinse heirbaan liep. Toen noemde het plaatsje Riparia, en bestond er nog geen brug in Chinon. De traditie wil dat het St. Martinus was die hier een heiligdom stichtte, nu een O.L.Vrouwekerk, en de middeleeuwse zwarte madonna die zich in de crypte bevindt zou een herinnering kunnen zijn aan een oude culte. De kerk is één van de meest eigenaardige die ik in deze streek gezien heb, met talloze tekeningen, schilderingen en teksten uit uiteenlopende periodes. De priorij die eraan grenst behoorde tot de abdij van Marmoutier, ( gesticht op de plek iets buiten het oude Tours waar de heilige bisschop zich regelmatig in eenzaamheid terugtrok,) en is nu een huis met gastenkamers. Rivière is zo’n plaatsje waar je tot rust kan komen, een middeleeuws dorp naast een zacht murmelende rivier, met een paar fijne wandelwegen langs het water….

Vanuit de smalle straatjes bewonder ik de romaanse steenhouwwerkjes aan de kerk, juweeltjes van vakmanschap. De witgrijze stenen van de oude gebouwen getuigen van vele eeuwen menselijk leven, een rijk verleden dat me vandaag een vertrouwvol warm gevoel schenkt. Vanuit de wegeltjes kom ik aan de rivier uit, en mijn blik glijdt over het grote, levenschenkende wateroppervlak, dat stromend zijn weg vindt naar de zee, in een reinigende kringloop…..Yoon

Mi-février:

Dans une tentative obstinée (serait-il possible que ce soit la dernière? ), l’hiver retient la contrée silencieuse et ondulante de la Touraine prisonnière dans sa froide étreinte, en donnant à voir ses atouts : la neige, la grêle, le verglas et les froides nuits de gelées. Mais il ne peut pas empêcher un soleil généreux d’approcher timidement la terre, en l’imprégnant doucement de lumière et de chaleur. Sous la surface dure et glaciale de la terre, une multitude d’êtres vivants se préparent à leur naissance prochaine….:

Comme d’habitude c’est le silence qui nous accueille à Rivière, un de ces petits villages authentique sur les rives de la Vienne. En cet endroit se trouvait un embarcadère pour traverser la rivière ainsi qu’un gué antique et la voie Romaine passait près du bourg actuel. A cette époque le village s’appelait Riparia, et le pont de Chinon n’existait pas encore. La tradition veut que St-Martin ait fondé en ce lieu un sanctuaire, devenu Notre Dame, et la madone noire, datant du moyen-âge, dans la crypte peut être un souvenir lointain d’un culte ancien. L’église est une des plus étranges que j’ai visité dans cette région, avec de nombreux dessins, peintures et textes qui datent d’époques différentes. Le prieuré, situé juste à côté, appartenait à l’abbaye de Marmoutier (fondée un peu en retrait de l’ancien Tours et à l’endroit où le saint évêque se retirait pour méditer) et est aujourd’hui une Maison d’hôtes. Rivière est un endroit où l’on trouve le repos, un village du moyen-âge situé au bord d’une rivière murmurante avec quelques chemins de promenades agréables…..

Depuis les ruelles étroites j’admire les statuettes romanes sous le toit de l’église, des joyaux d’artisanat. Les pierres grises-blanches des anciens bâtiments témoignent d’une vie humaine séculaire, d’un riche passé qui me donne une sensation de chaleur et confiance. Les petits chemins me conduisent vers la Vienne, et d’un coup d’œil, je caresse la surface d’une eau existentielle qui trouve son chemin vers la mer, dans un parcours cyclique et purificateur….Yoon

Traduction en cooperation avec Soetkin Janssens