TouraineMédia

Tavant, een stad van zo’n 220 inwoners:

Een ijzige koude houdt de harde grond in het glooiende landschap van Touraine gevangen in zijn verdovende web, en de provocerende wind probeert het wolkendek tevergeefs uiteen te trekken. Toch is er af en toe een glans van een zonnestraal te bespeuren tussen de grijze massa, maar niet lang en warm genoeg om een weldoende invloed te hebben, en het land lijkt, evenals zijn bewoners, ineen te krimpen onder de aanhoudende ijsgolf…..

Tavant, gelegen aan de rivier “Vienne”, draagt sinds de middeleeuwen nog altijd de naam “stad”, maar is in feite, zoals zo vele dorpen op het platteland, een uitstervende gemeenschap. Er zijn een aantal voorwaarden om een levend dorp te blijven, de twee belangrijkste zijn een school en een bakker, ideaal is als daar ook nog een cafeetje en een kruidenier kunnen aan toegevoegd worden. In Tavant is er van dat alles niets te vinden….een vrij grote baan ( voor hier dan toch….) snijdt het dorp doormidden, een grijszwart lint dat een triestige indruk geeft.

Nochtans bezit dit stadje een paar prachtige schatten, onder de vorm van een oud kerkje met crypte, en de resten van een priorij naast de rivier, beide gebouwd tussen de 11de en 12de eeuw, in opdracht van de heren van Ile Bouchard. Eén van de eigenaardige dingen is dat de kerk ouder is dan haar ondergrond, een zeldzaamheid. Ze werd in het begin van de 20ste eeuw geklasseerd: er zijn enkele mooi gebeeldhouwde kapitelen te bewonderen, maar de meest oorspronkelijke en oudste schilderingen, die van het koor, werden pas in 1945 ontdekt. Een gedeelte ervan is in frescotechniek aangebracht, en de rest in droge kleuren.

De meeste aandacht gaat echter naar de crypte van St.-Nicolas, omwille van de originaliteit van zijn muurschilderingen. De kunsthistorici zijn er nog steeds niet in geslaagd om wat meer klaarheid in de geschiedenis van deze mysterieuze schilderingen te brengen, noch van ze op een verantwoorde manier te duiden. Een jonge vrouw toont en beschrijft voor de luttele som van 3 € , met veel gevoel voor humor, de crypte aan geinteresseerde bezoekers. Een belevenis op zichzelf….

Aan de andere kant van Tavant, tegen het water aan, behoorden de meeste gebouwen aan de middeleeuwse priorij, en dat is duidelijk te zien, hoewel de oorspronkelijke structuur bijna totaal verdwenen is. Alles is nu privé-bezit, aangepast aan de smaak en de behoeften van de bewoners…

Langzaam loop ik langs de verlaten straten , via een trapje, naar het snelstromende water van de Vienne. Ik kan me levendig voorstellen dat het transport in de middeleeuwen hoofdzakelijk via de rivier ging, en dat vis deel uitmaakte van de alledaagse voeding.Het stadje was in die tijd, dankzij het klooster, waarschijnlijk bruisend van leven, vol klatering en gelach van stemmen. In de stille echo van een rijk verleden, wandel ik langs oude, verlaten hoeven en huizen, waarvan het merendeel een opschrift draagt:”te koop”……. Yoon

Tavant, une ville d’environ 220 habitants:

Un froid glacial tient la terre dure prisonnière dans le paysage éclatant de la Touraine et un vent provocant essaie en vain de déchirer la couverture de nuages. De temps en temps pourtant, se manifeste la lueur d’un rayon de soleil, mais pas assez longtemps ni avec assez de chaleur pour avoir un impact suffisant. Le pays, comme ses habitants, semble se recroqueviller sous la vague de glace persistante….

Tavant, situé au bord de la rivière de “la Vienne”, porte encore le nom de “ville” depuis le moyen-âge mais est en réalité une commune qui s’éteint, comme beaucoup d’autres en campagne.  Il y a quelques conditions pour rester un village vivant, les deux conditions majeures sont : avoir une école et une boulangerie ; l’idéal serait s’il y avait aussi un bar et une épicerie en plus de cela. A Tavant, il n’y a rien de tout cela… Une assez grande route ( pour ici du moins…) divise le village en deux, un ruban gris-noir qui donne une impression de tristesse.

Pourtant cette petite ville recèle quelques merveilleux trésors qui prennent la forme d’une ancienne église avec une crypte et celle des restes d’un prieuré à proximité de la rivière. Les deux monuments , construits sur l’ordre des seigneurs de l’Ile Bouchard, datent du 11ième et 12ième siècles. Une des étrangetés est que l’église est antérieure à l’espace souterrain, ce qui est rare. Au début du siècle dernier, elle a été classée: on peut y admirer quelques chapiteaux romans merveilleusement sculptés. Cependant, les peintures les plus anciennes, celles du chœur, n’ont été découvertes qu’en 1945. Elles ont été appliquées en partie selon la technique de la fresque, et en partie avec des couleurs sèches.

Néanmoins, c’est la crypte de St.-Nicolas qui attire le plus d’attention, à cause de l’originalité de ses peintures monumentales. Les historiens d’art n’ont toujours pas réussi à clarifier l’histoire de ces mystérieuses fresques, ni à les interpréter de façon cohérente. Pour 3 €, une jeune femme montre et décrit avec pas mal d’humour la crypte à des visiteurs intéressés. Une expérience agréable en soi….

De l’autre côté de Tavant, non loin de l’eau, la plupart des bâtiments appartenaient au prieuré médiéval, ce qui se voit encore, malgré le fait que la structure d’origine ait pratiquement disparu.

Maintenant, tout est propriété privé et adapté selon le goût et les envies de ses habitants….

Lentement, je me dirige, à travers les rues abandonnées, passant par un petit escalier,  vers le courant rapide de la Vienne. Je peuxfacilement m’imaginer que le transport au Moyen-Age passait principalement par la rivière et qu’une grande partie de la nourriture consistait de poissons.  Probablement, qu’en ces temps-là, la petite ville était bouillonnante de vie grâce au couvent et emplie du son des voix et des éclats de rires. Dans l’écho silencieux d’un riche passé, je passe devant d’anciennes fermes et des maisons abandonnées, dont la plupart portent une pancarte: “ à vendre”…..Yoon

Traduction en coopération avec Soetkin Janssens